WIE BEN IK

Robbert Rasenberg

Ik ben geboren op 9 november 2001 en woon in Terheijden. Ik zit op het Stedelijk Gymnasium in Breda.

Ik heb heel mijn leven veel gesport. Toen ik jong was, was voetbal mijn grote passie. Ik was groot fan van AJAX en de voetballer Buffon. Ook heb ik aan tennis en judo gedaan. Toen ik ongeveer 9 jaar was ging ik naast voetballen ook wielrennen. Ik ben rond mijn 12e gestopt met voetbal omdat ik er minder plezier in had nadat ik in een ander elftal werd geplaatst.

Vanaf 2013 deed ik alleen nog aan wielrennen en begon ik de sport ook alsmaar serieuzer te nemen. 2014 reed ik een superseizoen waarin ik 9 koersen won, waaronder de etappekoers Tour de Junior.

2016 werd ik nieuweling. Ik had wederom een zeer goed seizoen. Bijna elke koers reed ik in de top 10 en dit terwijl ik nog erg klein was voor mijn leeftijd. Met mijn goede resultaten werd ik als 1e jaars-nieuweling winnaar van het BN De Stem wielerklassement.

in 2017 als 2e jaars-nieuweling had ik echter veel pech door eerst een val met skieën waarbij ik mijn knie verdraaide en daarna een val bij een wedstrijd waar ik op dezelfde knie viel naar het ziekenhuis gebracht moest worden. Daar bleek dat ik een knieband gescheurd had en een spier bijna had afgescheurd. Gelukkig is dit goed hersteld en heb ik er amper last meer van. Toen ik na 2 maanden hersteld was, heb ik met mijn vader Ferry Rasenberg een 8-daagse fietsreis gemaakt van Terheijden naar de Mont Ventoux in Zuid-Frankrijk. Na een mooie trainingsweek bij de Mont Ventoux was ik zeer gemotiveerd voor het volgende seizoen als 1e jaars junior.

Ter voorbereiding voor het nieuwe seizoen 2018 als junior, trainde ik veel en boekte ik goede uitslagen tijdens de crosswedstrijden als voorbereiding. Jammer genoeg heb ik dit succes niet kunnen voortzetten door beginnende en toenemende klachten. Dat was in begin 2018. Mijn laatste officiële wielerwedstrijd heb ik gereden in mei 2018.

Later is gebleken dat de klachten voortkwamen vanuit een neuromusculaire ziekte. Het heeft mij ruim een jaar geduurd daarachter te komen. Jammer genoeg kan ik waarschijnlijk nooit meer koersen en kan ik nooit meer op de fiets zitten met hetzelfde (fysieke) gevoel als vroeger.

Nu ben ik vooral trots op de prestaties van mijn tweelingbroer Martijn Rasenberg en ik ben blij dat ik deze tocht kan organiseren in de hoop dat er ooit een oplossing is voor de problemen waar veel mensen mee kampen door neuromusculaire ziektes. Ik kijk uit naar de reis en zal me er volledig voor inzetten de reis zo goed mogelijk uit te rijden en zoveel mogelijk geld in te zamelen voor ALS.


Sponsors